Jak prać poduszki i kołdry, żeby nie straciły puszystości

Kołdra i poduszka to tekstylia, o których przypominamy sobie dopiero wtedy, gdy zrobią się cięższe niż kiedyś i przestaną wracać do kształtu. A wystarczy kilka prostych nawyków, żeby służyły dwa razy dłużej. Zebrałam zasady, które sprawdzają się przy zwykłym praniu w domowej pralce.

Jak często prać poduszkę i kołdrę

Pościel zmieniamy co tydzień albo dwa, ale sam wkład poduszki potrafi wisieć latami bez prania. To błąd, bo w wypełnieniu zbiera się pot, sebum i kurz — a razem z nimi roztocza. Przyjmuje się, że poduszkę pierze się dwa, trzy razy w roku, a kołdrę raz lub dwa razy, najlepiej na zmianę sezonu.

Jeśli w domu jest alergik, częstotliwość rośnie. Wtedy liczy się też temperatura: roztocza giną dopiero w 60 stopniach, a nie każde wypełnienie to wytrzyma. Dlatego metka jest ważniejsza od dobrych chęci.

Czego nie wolno wrzucić do pralki

Zasada jest prosta: wypełnienia sztuczne — kulki silikonowe, włóknina, mikrofibra — pierze się bez większych ceregieli. Puch i pierze wymagają delikatnego programu i specjalnego środka, a najlepiej pralni. Pianka termoelastyczna do pralki nie trafia nigdy, bo nasiąka wodą i traci strukturę; tam pierze się wyłącznie zdejmowany pokrowiec.

Druga rzecz to pojemność bębna. Kołdra dwuosobowa w pralce 6 kg zamienia się w zbity kloc, który nie ma jak się obracać. Efekt? Wypełnienie zostaje niedoprane, a woda nie wypłukuje detergentu. Jeśli bęben jest za mały, lepiej pojechać do pralni samoobsługowej niż męczyć sprzęt.

Program, środek i wirowanie

Do prania tekstyliów z wypełnieniem najlepiej nadaje się program do puchu albo delikatny z dodatkowym płukaniem. Płyn zamiast proszku, bo proszek zostaje w środku i po wysuszeniu robi się z niego twardy osad. Zmiękczacza lepiej odpuścić — oblepia włókna i to właśnie po nim poduszka przestaje być puszysta.

Wirowanie ustaw nisko, w okolicach 400–600 obrotów. Wyższe obroty ubijają wypełnienie, a i tak nie skrócą suszenia na tyle, żeby było warto. Za to dodatkowe płukanie robi dużą różnicę, zwłaszcza przy alergii.

Suszenie decyduje o wszystkim

To etap, na którym najłatwiej zepsuć dobrze wypraną poduszkę. Wilgotne wypełnienie trzeba rozbić, bo inaczej zostanie w grudkach i już się nie rozprostuje. Najprościej wstawić poduszkę do suszarki bębnowej razem z dwiema piłeczkami tenisowymi albo kulkami do prania — bęben będzie ją rozbijał w trakcie.

Bez suszarki suszy się poziomo, na kratce, w przewiewnym miejscu, przewracając co kilka godzin i rozgniatając zbite miejsca dłońmi. Na kaloryferze albo w zamkniętej łazience wypełnienie zaparzy się i złapie zapach. Poduszka musi wyschnąć do końca, a to potrafi zająć całą dobę — jeszcze lekko wilgotne wypełnienie zapleśnieje w środku, choć z zewnątrz będzie wyglądać dobrze.

Kiedy pranie już nie pomoże

Jest moment, w którym najlepszy program niczego nie uratuje. Test zajmuje pięć sekund: złóż poduszkę na pół, przyciśnij i puść. Wraca do kształtu — jest w porządku. Zostaje złożona albo rozprostowuje się powoli — wypełnienie straciło sprężystość i pora na nową. To samo dotyczy kołdry, która zaczyna mieć puste pola i „wędrujące" wypełnienie.

Przy wymianie warto dobrać poduszkę do tego, jak śpisz, a nie do tego, jak wygląda na półce — różnice między wysokościami i wypełnieniami rozpisałam w osobnym materiale: pełny poradnik. Dobrze dobrana poduszka wytrzyma kilka sezonów, o ile będzie regularnie prana i porządnie suszona.

Krótka ściąga na pralnię

• Sprawdź metkę — temperatura i dopuszczalny program są tam, a nie w internecie.
• Płyn, nie proszek, bez zmiękczacza, z dodatkowym płukaniem.
• Niskie wirowanie i suszenie do sucha, najlepiej z piłeczkami w bębnie.
• Poduszki piankowe — tylko pokrowiec, wkład wietrzymy i odkurzamy.

Nic z tego nie jest skomplikowane, a różnicę widać po pierwszym sezonie. Tekstylia w sypialni zużywają się tak samo jak wszystko inne — tylko że przy odrobinie regularności robią to znacznie wolniej.